Kullanıcı Girişi | Üyelik
Fear of a Blank Planet
Porcupine Tree
Albüm Türü : Stüdyo
Yayın Yılı : 2007
Ortalama Oy :


| liquiddreamx sabit link
Porcupine Tree'nin 2007 çıkışlı albümü Fear of A Blank Planet 6 şarkıdan oluşan ve yaklaşık 50 dakika uzunluğunda bir albüm. Steven Wilson'ın albümleri kısa tutmasının nedeni eski progressive rock albümlerinde olduğu gibi (yaklaşık 40 dakika civarı) albümün bir oturuşta dinlenilebilmesine olanak sağlanmasıymış. Albüm bildiğimiz Porcupine Tree kadrosu dışında 3 tane konuk ağırlıyor, biri Porcupine Tree'nin tur müzisyeni John Esley albüme back vokalleriyle eşlik ediyor, diğeri efsanevi grup King Crimson'ın gitaristi Robert Fripp, Way Out of Here isimli şarkıya soundscape'lerle eşlik ediyor, üçüncüsü ise Rush gitaristi Alex Lifeson Anesthetize şarkısında ilk bölümü bitiren soloyu atıyor. Şarkı incelemek gerekirkse: Fear of A Blank Planet şarkısı ilk başta yapı itibariyle Deadwing'i andırsa da sonradan orjinalliğiyle kendini kabul ettiriyor. Günümüz çocuklarının xbox,ipod,internet,anti-depresan haplar gibi etkenlerle girdiği bunalımı anlatıyor. Şarkıdaki Pearl Jam göndermesi gülümsetiyor. İkinci şarkı My Ashes sakin, ballad tadında bir şarkı, şarkıdaki orkestrasyonlar ve vokal harmonizasyonları muhteşem. Üçüncü şarkı Anesthetize 17 dakikalık bir şaheser, şarkı üç bölümden oluşuyor ve ikinci bölümle birlikte bambaşka bir aleme geçiyor. Şarkıda zaman zaman death metal öğeleri görmek mümkün. Sentimental ise yine yumuşak ve sakin bir şarkı, şarkı piyanoyla başlıyor ve şarkı sonlarında bir Trains göndermesi duymak mümkün. Şarkı albümün en karanlık ve duygusal şarkısı bence. Way Out of Here ise sakin başlayıp, ortada sertleşen ve Robert Fripp'in katkısının önemli olduğu bir şarkı. Son şarkı Sleep Together ise industrial rock tarzında bir şarkı olmuş. Şarkının sonundaki yaylılar şarkıya Kashmir havası katmış. Şarkı dinledikçe daha da sevilen cinsten.

Kısacası bu albümü her progressive rock, metal sever edinmeli, dinlemeli. Kesinlikle pişman olmayacaksınız.

| megamefta sabit link
Steven Wilson önderleğindeki Porcupine Tree çaktırmadan kariyerindeki 20. yıla ulaşmak üzere ve grubun her şeyi gün geçtikçe çok daha çekici bir hal alıyor. Pek az 1990 larda çıkıp, 2000 lerde meşhur olan grup beni böylesine etkiledi ve müptelası yaptı (Riverside, Pain of Salvation ve Porcupine Tree ve Anathema ölümcül dörtlü). Aslına bakarsanız, Porcupine Tree'yi ilk dinlediğimde nefret etmiştim! Hatta muhtelif arkadaşlarıma "abi P.T. diye bir grup var bi s*k*m anlamadım" dediğim dahi olmuştu. Şans eseri ruh halimin berbat olduğu gecelerden birinde rastgele "The Creator Has a Mastertape" çalıyordu traş olurken. Çok iyi hatırlıyorum köpüklü köpüklü bilgisayarın başına gelip "bu kim ulan?" dediğimi. O günden beridir de kopamadım zaten kendilerinden.

İlk albümleri "On the Sunday of Life" hariç her albümde yepyeni bir p.t. esansı mevcut. Bir kaç demo ve geri planda kalmış şarkının yeniden kaydedilmesiyle oluşan bu albümü saymazsak, "Up the Downstair" ile hayallerin ötesine giden müzik yolculuğu başlamış oluyor. Hoş, ben hiç bir zaman şarkı sözlerini dinlerken anlayacak kadar iyi bir ingilizceye sahip olmadığım ve muhtemelen olamayacağımdan dolayı bu adamların şarkılarını hayal kurarak dinlediğimde değerleri kat ve kat artıyor. "Up the Downstair" 'den "Stupid Dream" 'e kadar olan kısım bir geçiş dönemi olarak adlandırılır genelde. Oldukça keyifli ve lezzetli albümler olmasına rağmen fazla tanınmamışlardır. "Stupid Dream" grubun şimdiye kadar en çok satan albümü. Hani bazı albümler vardır grubun kaderini değiştiren "The Dark Side of The Moon", "The Crimson Idol", "The Yes Album", "Operation Mindcrime" gibi.. işte onlardan biri de "Stupid Dream". Steven Wilson'un ağırlığını iyiden iyiye koyduğu ve konsept olarak kendisini seçtiği bir albüm. Her zaman 2000'li yılların "Pink Floyd" 'u olma ünvanını ellerine geçirdiler derim. "Lightbulb Sun" ve "In Absentia" ile mükemmeliyeti sıradan hale getiren adamların "Deadwing" albümlerini dinleyince kesinlikle kötü bir şarkı yapacaklarına dair en ufak korku kalmıyordu. Daha "Deadwing" 'i tam sindirememişken "Fear of A Blank Planet" ile gitgide asosyelleşen bizden bahsettikleri yeni albüm piyasaya çıktı. Şu ana kadar grubun Amerika'da en iyi liste başarasını (59. sıradan giriş yaptı) yakaladağı albümü aynı başarayı tüm dünyada da gerçekleştirecek gibi. Bu grubun en sevdiğim yanı her şarkısına eşit davranıyor. Hit yaratma veya bir şarkıyla popüler olma çabasında yerine geçmişteki çoğu grubun şu anda yapmaya korkutuğu şeye inat hala 15 dakika üzeri şarkılar yaparak geçmişe de bir nevi saygı gösterisi yapıyor. "Fear of A Blank Planet" şarkısını ilk dinlerken aklıma "Calexico"'nun "Cruel" 'i geldi. Girişi çok benziyor ama gerisi bambaşka bir serüven. Xbox (ve tabi günün tamamını video oyunlarına ayıran insanlardan)'u tanrı gibi gören insanlar yüzünden aile bozulan aile ilişkilerinden, hepsi birbirine benzeyen, aynı giyinen, aynı düşünen imitasyon insanlardan, kısacası albümün hikayesini oluşturan her şeyden bahsediyor. "My Ashes" albümün daha yumuşak ve yaylıların etkin biçimde kullanıldığı şarkılarından biri. Yağmurlu, kasvetli bir havası var. "Anesthetize" hakkında ne denilebilir ki ? Kesinlikle bir "Russia on Ice", "Arriving Somewhere But Not Here" etkisi bırakacak ilk dinleyişten sonra. Nerden girip nerden çıktığınız belli olmuyor yine. Hastası olacaksınız ne diyim ? Albümün diğer yarısı da oldukça iddialı. "Sentimental" piyanoyla giriş yapan ve synthlerin yön verdiği müthiş bir şarkı. Çok güzel akılda kalıcı bir nakaratı var. İlk single olarak yayınlansaydı oldukça iş görürdü. "Sleep Together" benim albümdeki favori şarkım. Steven Wilson'ın meleğin kulağına fısıldayan ses tonu ile giriyor, yavaş yavaş heyecanlanıyor. 01:38 den sonra ilk darbeyi vurup, 02:04 de yaylıların girişiyle doruğa ulaşıyor. Yine harikulade bir nakarata takriben giren yaylı solosuyla albüm ve şarkı son buluyor. Bu şarkıyı haftalar boyunca tekrar tekrar dinleyeceğinizden şüphem yok.

"This is fate, This is your escape, Leave here now, Leave here, like it's alright"

Biliyorum şu ana kadar hep Steven Wilson'dan bahsettim ama aslında tüm şarkılara bambaşka bir hava katan eski "Japan" klavyecisi Richard Barbieri ve grubun 14 yıllık basçısı Colin Edwin'in de albüme katkıları had safhada kesinlikle. Artık onlar olmadan P.T.'nin aynı atmosferi yakalamasının çok zor olduğunun farkındayım, önlerinde saygıyla eğiliyorum ve bir gün canlı izleyeceğime dair söz veriyorum kendilerine. Albüm ise 2007'nin muhtemelen en iyi albümü olacak benim ve birçoğumuz için. Ama ben son yorumumu Anekdoten'in yeni albümünü dinledikten sonra yapacağım.

Şarkı Listesi
1. Fear of a Blank Planet (7:28)
2. My Ashes (5:07)
3. Anesthetize (17:42)
4. Sentimental (5:26)
5. Way Out of Here (7:37)
6. Sleep Together (7:28)

Toplam Zaman: 50:08
 
Kadro
- Steven Wilson / vokal, piano, gitar
- Richard Barbieri / klavye
- Colin Edwin / bass
- Gavin Harrison / davul, perküsyon

Konuk Sanatçılar
- Alex Lifeson / gitar solo (3)
- Robert Fripp / soundscapes (5)
- John Wesley / back vokal
 
 
 
   
 
 
 
 


2006 - 2010 Progturk.com
Bu site progarchives.com'dan esinlenerek hayata geçirilmiştir.
Destek: Last.fm ProgressiveTR grubu
Kodlama ve Tasarım: Anıl "megamefta" Okay