Kullanıcı Girişi | Üyelik
Awake
Dream Theater
Albüm Türü : Stüdyo
Yayın Yılı : 1994
Ortalama Oy :


| Dreamtime sabit link
İşte hayatımın albümlerindne biri.Kapağıyla,kadrosu ile,Şarkılarla,sözleri ile,atmosferi ile taptığım albümlerden biri.Space dy vest güzelliği bir yana the mirror'ın,lie'ın hırçınlığı bir yana,diğer parçaların mükemmelliği ayrı bir yana.Kevin moore bu albümden sonra maalesef grup ile ayrılmıştır ve bir çok hayranını çok üzmüştür.

Dt dinlemek isteyenlerin bence dinlemesi gereken ilk albüm.Kelimeler kifayetsiz kalıyor en iyisi güzel bir kulaklık eşliğinde albümü dinlemek ve hissetmek :)

| ahmetkemalyildiz sabit link
Genel kanıya göre en güzel DT albümlerinden bir tanesi... Belki de en iyisi. Bu görüş çok basit ve yalın bir görüş. Yani bir insan ortaya çıkıp “ En iyi DT albümü şu” diyebilir. Bunu ilkokula yeni başlayan bir çocuk bile rahatlıkla söyleyebilir. (Konuyu fazla dağıttım galiba) Yani kişisel zevkler değişebilir; doğal olan da budur zaten. Kaldı ki, insanlar arasındaki yaş farkıyla müzik zevklerinin de bir alakası yoktur. 50 yaşındaki birisi de, 20 yaşındaki birisi de “x grubunun x albümü”nü çok sevebilir.

Albüme dönebiliriz. Awake, DT'ın sertlik ayarını tam olarak tutturamadığı bir albümdür. Takınılması gereken tavıra tam olarak karar veremedikleri için böyle olmuştur. Bir grup ya çok sert olmalı; ya da yaptığı müzikle -içinde sertlik barındırsa bile- o sertliği sevmeyenlere sevdirmelidir. Ama DT bunu yakalayım derken çuvallamıştır!

Metallica'yı çok sevdiklerini ilk olarak bu albümle anladık. Metallica etkilenimlerini barındıran progresiflik bu albümde beni rahatsız ediyor. Dream Theater'ın, Metallica gibi fazla abartılan bir grubun progresif karşılığı olma isteğini anlamış değilim. (Metallica etkilerinin ayyuka çıktığı bir diğer albüm Train of Thought'u, Metallica'dan haz etmememe rağmen çok severim yalnız. Bu ayrı bir konu tabi.)

Awake'te, progresifin tanımına ters şeyler var. Yani şaşırtıcılığa çok az yer verilmiş. Albümde Ş-şaşırtan küçük sürprizler olmasına rağmen, klasik bir thrash metal albümü gibi tınlıyor ve sırıtıyor neredeyse. 'Neredeyse' dememin tek sebebi de Kevin Moore zaten. Gruptaki diğer elemanlar; gitgide artan Moore etkisinin farkına varmışlar ve güzelim Space-Dye Vest'e abartı derecesinde gitar ve davulu sokmuşlar! Halbuki bu parça, tıpkı bir önceki albümde yere alan Wait For Sleep gibi, sırf vokal ve piyano ile nasıl da vurucu olurdu!

Şimdi düşünmeden edemiyorum da... Kevin Moore albüm kayıtları esnasında gruptan ayrılmıştı. Acaba Moore'un hayalindeki aranje anlayışıyla yapmak istediği müziğe ve gruba vereceği katkılara diğer elemanlar sınır koyduğu için mi Moore gruptan ayrıldı? Bu çok can sıkan bir durum ve umuyorum ki Kevin bu sebepten ötürü DT'dan ayrılmamıştır!...

Gelelim Awake'in müzikal içeriğine... Portnoy'un perküsyon introsu ile başlayan; ama önceki paragraflarda da belirttiğim gibi sertlik dozunun tam olarak ayarlanamadığı parçalar baş gösteriyor. Bu parçaları yazmama gerek yok. Görünen köy kılavuz istemez arkadaşlar. LaBrie'nın vokalleri albümdeki müziğe uymuyor; uyduramamış da zaten...

Bu kadar yıkıcı ve olumsuz eleştiriden sonra albümde olumlu yönleri de anlatmak gerekir. Erotomania'daki bas performansı Myung'un büyüklüğünü ortaya koyuyor. İlah gibi bas çalmış adam. Ayakta alkışlıyorum. Petrucci, Lie'daki gitar solosuyla gönlümde bir daha taht kuruyor ve favori gitar sololarımın arasındaki yerini garantiliyor! Lifting Shadows Off A Dream ve Scarred ise birbirinden güzel; bıkmadan dinlenilebilitesi yüksek parçalar. Ama albümdeki en güzel parça hiç kuşkusuz Space-Dye Vest. Dream Theater hayranlarının favori albümlerinin Awake olma sebebini bu efsanevi şarkıya bağlıyorum...

Herşeye rağmen dört dörtlük bir albüm Awake... “Verdin veriştirdin sonunda gerçeği anladın değil mi” demeyin sakın. DT'ın içindeki Metallica sevgisi bu albümle gün yüzüne çıktı. Yıllar geçti, benim ilk dinlediğim ve -Metallicayı sevmememe rağmen- çok sevdiğim DT albümü olan Train of Thought'u yaptılar. Metallica sevgilerini bir albümle sınırlı tutmadılar ve samimiyetlerinin gerçekliğini anlamış oldum.

Ama Dream Theater'ın bukalemun-vari tavri beni rahatsız etmeye başladı. Genel bir tavır takınmak yerine, her albümde yeni ve ayrı bir tavır takınıyorlar. Bir Maiden, bir Tool, bir Pain of Salvation gibi tam tavır sahibi bir grup olamıyorlar!
DT, artık müziğinde Metallica etkilenimlerini barındırmamalı. Metallica ile diğer progresif gruplarının kolajından ortaya çıkan müzik beni bozuyor! Ama Radiohead, Muse, U2, Tool, Pain Of Salvation... gibi gruplardan etkilenmeye devam etsinler. Buna her zaman varım! Pink Floyd, Marillion, Genesis, Yes, Iron Maiden... gibi gruplardan zaten etkileniyorlar, böylece de devam etsinler zaten.

Ama Rush'tan etkilenmesinler! Zaten Dream Theater'ın “Rush'ın başka bir versiyonu” olduğunu söyleyenleri anlayamıyorum. Rush'la alakası bile yok yahu!...

| enchant sabit link
Progresif Metal'e yöne vermiş bir albüme nasıl bu kadar da eleştiri yağmuru gelmiş anlayamadım. Thrash Metal tanımlamaları, şaşırtıcılığa az yer vermeleri gibi gerçeklerden uzak yaklaşımlar elbette doğru değil. Her Progresif Metal albümü gibi thrash etkileri yadsınamaz ama bir başka yön de Progresif Rock yönünden aldığı etkilerdir ki bu thrash metal etkilerinden daha fazla yer alır albümde. Mesela "Voices", mesela "Lifting Shadows Off A Dream" örnek olarak verilebilir. Ki grup sertlik dozu iyi ayarlanamaış gibi laflara güler geçerdi. Şöyle ki bu albümde iniş çıkışlar elbette ki fazladır. Sertlik dozundan kasıt nedir? LaBrie ise en iyi vokallerini bu albümde sergilemektedir. Bu iniş çıkışlar ve bir şarkıda gayet sert bir şarkıda da gayet soft olma durumu bu müziğin bir gereğidir. Bu albüm için diğer arkadaşların yaptığı anlamsız eleştiri de metallica etkileridir. Tamam Train Of Thought gibi bir albüm için Metallica etkileri vardır diyebilirsiniz ama bu albüm eleştirisinde direkt bir etkilenmek yoktur. Eğer bir grup ismi sayacaksanız bu Rush'tır. Dream Theater Rush'dan çok fazla etkilenmektedir. Etkilenme için aynı tarz müzik yapılması gerekmez. Yok eğer Rush'tan etkilenmiyor diyorsanız kusura bakmayın siz gidin başka anladığınız grupları dinleyin.

Şarkı Listesi
1. 6:00(05:31)
2. Caught in a Web(05:28)
3. Innocence Faded(05:43)
4. Erotomania(06:44)
5. Voices(09:54)
6. The Silent Man(03:48)
7. The Mirror(06:45)
8. Lie(06:34)
9. Lifting Shadows off a Dream(06:05)
10. Scarred(10:59)
11. Space-Dye Vest(07:30)
 
Kadro
James LaBrie - Vocal
John Petrucci - Gitar
John Myung - Bass Gitar
Mike Portnoy - Davul
Kevin Moore - Keyboard
 
 
 
   
 
 
 
 


2006 - 2010 Progturk.com
Bu site progarchives.com'dan esinlenerek hayata geçirilmiştir.
Destek: Last.fm ProgressiveTR grubu
Kodlama ve Tasarım: Anıl "megamefta" Okay